เช้าวันต่อมา ..          หาต้มเลือดหมูซดเรียกความสดชื่นกันเสียก่อน ด้านหน้าของโรงแรม ทิพย์ช้างนั่นแหละ เป็นร้านเก่าเล่ายี่ห้อของที่นี่ .  น้ำต้มกระดูกหมูของเขาร้อน  และหอมหวนดีนัก . หรือใครอยากทานอาหารพื้นเมือง .ก็ ”ไส้อั่ว” ไง .กินกับ ข้าวเหนียวร้อนๆ จิ้มกับน้ำพริกหนุ่ม .อิ่มจนจุกแบบไม่รู้ตัวทีเดียว

         เมื่อรวมความหมายทั้งหมดสำหรับก๋องปู่จาแล้วก็หมายความว่า”กลองบูชา”นั่นเอง…..ส่วนจะมี
ความหมายขยายลึกลงไปจนถึงระดับที่ว่า ”ตีกลองเพื่อบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์” หรือไม่นั้น คงจะเป็นเรื่องของ
ความละเอียดอ่อนในการถ่ายทอดวัฒนธรรมทางภาษาของท้องถิ่นเป็นแห่งๆ ไป….
         สาระสำคัญของการสร้าง”ก๋องปู่จา”ขึ้นในระยะแรกๆนั้น บางตำนานกล่าวเอาไว้ว่า”เป็นกลองเพื่อตี
บอกเวลา”ของแต่ละท้องถิ่น…..
         จากการตีเพื่อบอกเวลาในแต่ละท้องถิ่น…..  ได้ขยายกลายเป็นการตีเพื่อแจ้งข่าวหรือสื่ออาณัติ
สัญญาณ…..เพื่อประชุมกันในงานสำคัญ
         จากการตีเพื่อนัดประชุม “ก๋องปู่จา”ได้ขยายความสำคัญออกไป เป็นการตีประโคมให้ศาสนิกชนได้
เตรียมตัวเพื่อไปทำบุญในวันพระ…..
         จากพื้นฐานดังเดิมของการตีในลักษณะประโคมด้วยกลองใบใหญ่แบบกลองเพลเพียงลูกเดียว…..
กลองบูชาได้ขยายลักษณะและมิติของเสียงออกไป ด้วยกลองลูกเล็กๆ อีก 1….อีก2…และอีก 3 เป็นอันยุติ
สำหรับการแบ่งแยกรายละเอียดของสัญญาณต่างๆออกไป…..ประหนึ่งว่าก๋องปู่จา คือการเคาะระหัสมอส
หรือระหัสโทรเลขในยุคอีเล็คโทรนิคส์นั่นเอง….
         ด้วยความหลากหลายของกลุ่มชน ที่แยกตัวออกไปตามหมู่บ้านที่ห่างไกล….ก๋องปู่จา จึงถูกพลิก
แพลง ”แนวเพลง” หรือการ  ”ย่ำรัวกลอง”  ให้แตกต่างออกไปจากการเคาะสัญญาณแบบเก่า….    หลาย
หมู่บ้านเริ่มนำเอาจังหวะดนตรีและท่วงทำนองเข้ามาเสริม…..จนในที่สุด….ฆ้อง….เริ่มเข้ามาผสานเสียง
ให้มีท่อนแยกของเสียงออกไปอีก 1 อย่าง….. แล้วติดตามเข้ามาด้วยฉาบ….   จนในที่สุดปี่ชวา ก็เป็นตัว
สอดแทรกเป็นมิติเสียงสุดท้ายที่เราได้ยินและได้เห็นกันในปัจจุบัน
         นี่คือภูมิปัญญาที่ชาวล้านนาถ่ายทอดศิลปวัฒนธรรมทางดนตรี เพื่อนำเอามาใช้ประโยชน์ในการส่ง
ข่าวมาดัดแปลงให้เป็นการละเล่นแบบพื้นบ้านเสริมเข้าไปในชีวิตในระหว่างที่ก๋องปู่จา ยังมิได้ทำหน้าที่
ส่งสัญญาณโทรเลขไปยังหมู่บ้านข้างเคียง
         กลองบูชา เริ่มมีครู เพื่อถ่ายทอดลีลาการเต้น….ประกอบการตี ให้ดูดีและน่าสนใจมากยิ่งขึ้น….จน
กระทั่ง เมื่อเทศกาลงานบุญมาถึง…..ก๋องปู่จา จึงมีหน้าที่เสริมอีกประการหนึ่ง สำหรับนำเอามาตีแข่งขัน
ลีลากันในระหว่างหมู่บ้าน…..สามารถสร้างความคึกคักในงานบุญต่างๆได้เป็นอย่างดี
         ลักษณะการตีกลองบูชานั้น จะมีผู้ตีกลองประกอบกัน 2 คน….
         คนตีประกอบลีลาจะยืนอยู่ทางด้านซ้ายของกลองหลัก…..เยื้องมาทางกลองลูกอีก 3 ใบที่มัดติดตาย
เอาไว้ใกล้กลองตัวแม่…..ส่วนผู้ตีกลองให้จังหวะอีกคนหนึ่ง…จะยืนอยู่ทางซีกขวาของกลอง……หน้าที่ของคน
ตีกลองยืนจังหวะจะใช้เรียวไผ่ตีมุมกลองเฉียดๆ ระหว่างหนังขึงกลองและสันขอบกลองอยู่ในที….. ส่วนคู่
เสียงอื่นๆจะเป็นลูกกระทุ้งในช่วงที่”ก๋องปู่จา”ตียืนจังหวะได้แน่นดีแล้ว…..
         การ”ย่ำ”กลองบูชา จะเริ่มขึ้นจาก คนตีให้จังหวะทางซีกขวา ตีปีกกลองขึ้นเป็นจังหวะๆ ห่างกัน
ประมาณครึ่งวินาที…..3 ครั้ง…..จากนั้นคนตีประกอบลีลา จะเริ่มตีขัดจังหวะ และค่อยกระจาย ”ลูกเก็บ-
ลูกส่ง” ไปยังกลองบริวารอีก 3 ลูก ผสมกับเสียงของฉาบและเครื่องดนตรีประเภท”ตี”อีก 2-3 ชนิด ดังที่
ได้กล่าวมาแล้ว
         ท่วงทำนองและจังหวะของ ”ก๋องปู่จา” จะคล้ายๆเสียงของกลองยาว แต่ไม่กังวาลเท่า…. เพราะ
ก๋องปู่จา เป็นกลองตียืนอยู่เพียงลำพัง….และลักษณะกลองถูกปิดอับทึบทั้งสองด้านแบบกลองเพล
         สิ่งที่เราได้ยินและได้เห็นนั้น จะเร้าระทึกไปด้วยขบวนแห่และความหลากหลายของเสื้อผ้าแพร
พรรณแบบชาวเหนือ ที่ดูแล้วให้ความตื่นตาตื่นใจต่อคนต่างถิ่นอย่างเราจนแทบไม่อยากกลับบ้าน….

         อย่างไรก็ตาม…..งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกลา….เราเดินซื้อของที่ระลึกกันในบริเวณ ”กาดหมั้ว-คัวเมือง”
บนบรรยากาศแบบล้านนาสักเล็กน้อย….แล้วค่อยขับรถคู่ขากลับบ้าน….มานอนพักผ่อนที่จังหวัดตาก ….วัน
รุ่งขึ้นออกเดินทางในช่วงสายๆ หน่อย ก็จะถึงกรุงเทพโดยสวัสดิภาพ….ไม่เหนื่อยจนเกินไปนัก